maandag 26 oktober 2015

Ik moet mee de school in. Hij wil me laten zien wat zijn nieuwe plek in de klas is: ,,Ik zit weer in een ander groepje.’’

Het is kwart over acht en er zijn nog niet heel veel andere kinderen. Ik kijk om me heen als we het schoolplein op lopen. Herfst. Het licht buiten is anders. Een donkerder soort lucht. De kou valt mee, maar je voelt dat de zomer nu echt voorbij is.

In tegenstelling tot het bos tegenover ons huis, waar bijna alles al rood en geel kleurt, hebben de bomen rond de school nog hun groene kleur.

Een juf staat met een mok koffie vlakbij de ingang. Een moeder voor ons houdt de deur open, ‘be-dankt’ en we wandelen door de centrale ruimte naar zijn klas. Reyer gaat voor, ik volg. Het is er stil, de stoelen en tafels wachten op de dingen die komen gaan.

,,Mooie plek,’’ zeg ik als we in het lokaal zijn, ,,dicht bij de juf. Kan ze jou goed in de gaten houden. En jij haar.’’

Hij trekt zijn la open en ik zie een leesboek. Over werken ‘aan de verkeerde kant’. Zonder te kijken weet ik: een oorlogsboek. Dat klopt. Ik lees de achterflap: over een jongen die gedwongen wordt voor de Duitsers te werken. Of Russen. In ieder geval aan het front. Zware kost, maar mijn jongste zoon doet er luchtig over.

Ik kijk naar het raam. Daar hangen werkjes. Bomen, uitgesneden uit zwart papier, met daarachter geplakt een papier dat rood en blauw gekleurd is. Geen idee hoe die techniek heet. Passepartout? Zoiets.

,,Hangt er al een van jou bij?’’

,,Ja, die. De slechtste.’’

,,Hoe kom je erbij?,’’ vraag ik, ,,is ja hartstikke mooi. Die boom heeft sierlijke lijnen. Goed, die ene hoek is wat slordig geplakt, maar zo slecht ist-ie niet hoor.’’

Hij lacht verlegen.

,,Nou, papa gaat aan het werk, oké?’’

,,Is goed.’’

,,Kus?’’

We kussen en ik neem afscheid met de grap die ik al vijf jaar lang elke ochtend op het schoolplein maak: ,,Welterusten. Lekker slapen. Tot morgen.’’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen