dinsdag 28 januari 2014

Voorbij de Watertoren (4) - seks is slechts een tool

Wat opvalt is dat, zodra het over seks gaat, er een beschuldigende vinger richting de man wijst. Zie de hype rond het vallei-orgasme. Hij is, zo luidt de klacht, alleen op zichzelf gericht. Terwijl het ‘liefdesspel’, zoals de vrouw het noemt, eigenlijk uren moet duren, resulterend in een gezamenlijk hoogtepunt waarin je een paar seconden zowel fysiek als psychisch één bent.

Het gaat echter te ver om hier een schuldvraag neer te leggen. We hebben het immers, daar wil ik vanuit een biologische en evolutionaire insteek voor eens en voor altijd klaarheid in verschaffen, over een tool. Een instrument om te doen waarvoor wij op aarde zijn en dat is ons voortplanten en de mens als soort in stand houden.

Seks is een technische handeling van vijf minuten. Zie de dierenwereld, waar wij, ondanks het kunstmatige laagje beschaving, nog steeds toe behoren. Kijk naar natuurfilms: het is laden en lossen. Een enkele vogel doet eens een dansje vooraf en er zijn spinnen (of sprinkhanen, daar wil ik vanaf wezen) die na afloop het hoofd van de partner afbijten, maar dat is het ongeveer qua emotie.

Wij zouden er een voorbeeld aan moeten nemen. Minder denken, meer doen. Laat het instinct spreken, de oerdrift. Luister naar het lichaam. Laat ik het zo zeggen: als je een voorspel van drie kwartier nodig hebt, is er iets mis met je partner. Zoek een ander. Ooit een leeuw gezien die ‘in stemming’ moet komen alvorens een impala dood te bijten? Hij neemt zonder te zeuren verantwoordelijkheid voor de hem toebedeelde rol.

Dat heet: de natuur.

De man is aldus niet het probleem. Die kan en wil op elk moment van de dag met om het even wie.

Dat ie porno kijkt is ook geen perverse bezigheid, dat ligt in het verlengde van zijn wezen. Hij beschouwt het als een soort instructiefilm. O ja, zo kan het ook. Meer zit er niet achter. Wel eens gekeken? Een herhaling van zetten. Bijna jazz, variaties op een thema.

Een veelgehoorde klacht, uit vrouwelijke hoek, is dat er zo weinig verhaal in een pornofilm zit. Maar wat voor verhaal zou dat moeten zijn dan? We hebben het toch niet over Gejaagd door de wind?

De laatste keer dat ik porno zag (uiteraad als voorbeeld, want ik spreek niet namens mijzelf, maar namens de man in het algemeen) met iets van een verhaal was de hoofdrolspeler gekleed in een beige terlenkabroek en een oranje blouse die tot aan de navel toe open was. Zijn borsthaar had de dichtheid van een kokosmat, daarop bungelde een gouden ketting en zijn zwarte snor had de vorm van een hoefijzer. In de openingsscene kwam hij aanrijden in een Ford Cortina. Toen had ik het wel gehad qua couleur locale.

Dat er een verschil in beleving is, tussen man en vrouw, valt niet te ontkennen. Er is ook niks mis met een ‘oneindig minnespel met meervoudige orgasmen’, alleen is de man daarop niet gebouwd. Die is klaar voor er goed en wel begonnen is. De slagroommixer draait twee keer rond en dat was het weer, mensen.

Maar het is niet fair om de schuld bij hem te leggen. Een of andere grappenmaker heeft de tijdmechanismen van beide geslachten totaal niet op elkaar afgesteld en gevreesd moet worden dat daar weinig aan te veranderen is. De hype rond het vallei-orgasme kunnen we plaatsen in de lange geschiedenis van pogingen om de natuur der dingen te manipuleren. Tevergeefse pogingen. Een man is wat hij is.

Al zouden we willen, we kunnen onszelf niet eens veranderen. De oplossing ligt dus bij de vrouw. Die moet zich anders opstellen, aanpassen. Zoals bijvoorbeeld Brigitte Kaandorp. In een tijd (ik meen eind jaren negentig) waarin gesmeekt werd om de nieuwe man, een begripvolle partner die niet meteen begon te snauwen tegen de kinderen, een man die wist op hoeveel graden de witte was moest en die uit zichzelf de ramen lapte, in die tijd liet de cabaretier weten dat ze de voorkeur gaf aan een bink in bed die deed waarvoor hij (groot) was geschapen: ‘Dat afwasje doe ik daarna zelf wel effe.’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen